ตะวัน จันทรา

    มีเจ้าของโรงแรมที่พักแห่งหนึ่งมีภรรยาอยู่ 2 คน คนหนึ่งมีรูปร่างหน้าตาที่สวยมากในสายตาของคนทั่วไปแต่อีกคนมีหน้าตาที่ถือว่าขี้เหร่ มีจมูกแบน ปากกว้าง และมีริมผีปากที่ดูหนา จนคนทั่วไปมีความรุ้สึกว่า นางคนนี้ช่างขี้เหร่หาใครเปรียบได้

    แต่ก็เป็นที่น่าแปลกใจ เพราะเจ้าของโรงแรมกลับรักคนที่ขี้เหร่มากกว่่าคนที่หน้าตาสวย บรรดาแขกที่มาพักต่างก็รู้สึกแปลกใจต่อการแสดงออกของเจ้าของโรงแรม เมื่อสบโอกาสเหมาะจึงได้ถามเขาว่า

     "ดูท่านไม่ค่อยรักภรรยาที่สวยคนนั้นเลยนะ  แต่กลับแสดงความรักต่อภรรยาผู้มีหน้าตาขึ้เหร่อย่างออกหน้าออกตาทำไมถึงเป็นเช่นนั้นล่ะ? "

     ฝ่ายเจ้าของโรงแรมจึงไขข้อข้องใจให้รับทราบ

     "ที่ผมดูไม่สนใจนางผู้มีหน้าตาสวยนั้น เพราะผมเข้าใจในตัวเธอแล้ว  แต่ก่อนผมเคยคิดว่า หน้าตาที่สะสวยของเธอจะทำให้ผมมีความสุข แต่หาเป็นเช่นนั้นไม่ ยิ่งนานวันผ่านไป ผม กลับรู้สึกรักเธอน้อยลง เพราะเธอเป็นคนที่เย่อหยิ่ง ผมจึงมองไม่เห็นความสวยของเธอ  เพราะถูกความเย่อหยิ่งปิดบัง ส่วนหญิงผู้มีหน้าตาขี้เหร่นั้น แต่ก่อนผมก็รู้สึกเช่นเดียวกับพวกท่านว่า เธอช่างดูอัปลักษณ์สิ้นดี แต่พอได้รู้จักเธอมากขึ้น เห็นกิริยาที่อ่อนน้อมถ่อมตนของเธอแล้ว ผมกลับรู้สึกว่านับวัน่ความสวยของเธอจะปรากฎมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ.."

ข้อคิด..ถ้าชีวิตติดอยู่กับความพอใจในส่ิงที่เห็นแต่เพียงภายนอกอย่างเดียว เพราจะต้องแสวงหาสิ่งที่ต้องการอย่างไม่มีสิ้นสุด เพราะสิ่งที่อยู่ภายนอกที่ตาแลเห็น ย่อมมีการเกิดขึ้น ตั้งอยู่  และเปลี่ยนสภาพไปตามกาลเวลา ความต้องการที่อยากไขว่คว้ามาครอง ก็จะเคลื่อนไหวตามไปอย่างไม่มีสิ้นสุดเช่นกัน แต่หากรู้จักสร้างความพอใจจากจิตใจภายใน โดยการรู้เท่าทันความรู้สึกนึกคิดที่มี รู้จักพิจารณา อย่างแยบคาย ปรับทัศนคติหรือมุมมองให้เป็นบวก กระทั่งก้าวสู้ความแจ่มใสในใจ ย่อมทำให้เราได้รับรู้รสชาติของความสุข และคุณค่าของสิ่งที่ปรารถนา อย่างแท้จริง เพราะสิ่งที่ซ่อนอยู่ในมิติของจิตใจภายในนั้นมีมวลของความสุขรอคอยให้เชยชมอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเสมอ